زنـ ـ ـسـتان!!

لذّت زن را قند و عسل که ازدواجش موجب محنت است و به طلاق اندرش مزید زحمت.هر لنگه کفشی که بر سر ما میخورد مضرّ حیات است و چون مکرّر شود موجب ممات!پس در هر لنگه کفشی دو ضربت لازم است و بر هر ضربتی آخی واجب!

از جسم ضعیف که برآید

                          کز عهده آخش به در آید

 *ضربوا آل نساء کفشاء و قلـﻴل من الرّجال المضروب *

مرد همان به که به وقت نزاع

                            عذر به درگاه نساء آورد

ورنه زنش از اثر لنگه کفش

                            حال او خوب به جا آورد!

ضربه لنگه کفش لاکتابش همه را رسیده و میخ گنده بد لعابش بدنها دریده، جیب شوهر را به قیچی بِدَرَد و حقوق یک ماهه اورا به بهای جزئی بخورد.

ای که از جیـــــب شوهر بدبخت

                          روز و شب اسکناس برداری

کی به یک ده تومن شوی راضی

                          تو که بر صد تومن نظر داری

شوهر بینوا را گفت تا جیب خود بتکاند و آن پدرمرده را تا خیابان لاله زار بدواند. شبها را به تکبّر،پیراهن "دلکته" در بر کرده و کمربند زرین به قدوم مرکب شب نشینی بر کمر بسته و با شکم خالی در حین رقاصی عاشق شده و با هزاران قر و قمبیله در استخر سوار قایق گشته!

شوهر و نوکر و کلفت همگی در کارند

                          تا تو پولی به کف آری و به غفلت بخوری

شوهرت با کت و شلوار پر از وصله بُود

                          شرط انصاف نباشد که تو پیرهن نو بخری!

                       ***

گرکسی وصف تو ازمن پرسد

                       من دانم که گویمش چه کسی؟!

شــوهران نوکران زنان هستند

                          برنیــاید ز نـــــــوکران نفسی

  ازشادروان مهدی سهیلی